“De grote stilte” opiniestuk Piet Loeckx

raamtekenen ZDK

Beste eerste Minister,

Beste leden van de Nationale Veiligheidsraad,

 

Ik moet bekennen dat ik even heb gewacht alvorens dit opiniestuk te schrijven. Vrijdagavond omstreeks 23.00 was ik te verbouwereerd en kreeg ik spontane opwellingen die veel minder vatbaar zijn voor publicatie. Een hevige emotie is nooit een goede raadgever, dus heb ik mijzelf de nacht gegund alvorens in de spreekwoordelijke pen te kruipen.

Want er moet mij iets van hart dat ik graag deel met jullie.

Allereerst een hartelijke dankjewel voor de gedrevenheid en verantwoordelijkheid waarmee jullie deze crisis aanpakken. Wij zijn ondertussen al weken ‘in ons kot’ gebleven en dit is mede te danken aan jullie en aan de virologen die jullie adviseren. Ik kan mij niet echt voorstellen welke hectiek en druk jullie de voorbije periode mochten ervaren en welke stressreacties dit heeft opgeroepen. Het vergt dan heel wat zelfmanagement om hier constructief mee om te blijven gaan. Chapeau om dit op te nemen en ons land door deze crisis te loodsen.

Ik vraag mij echter af of er telkens breed genoeg gedacht wordt richting alle sectoren. Deze keer was de focus gericht op het onderwijs en de economie. En dit is zeer aannemelijk en noodzakelijk. Binnen vzw Kompas hebben we ook twee horecazaken en wij zijn vol spanning aan het wachten om terug aan de slag te kunnen. Maar er zijn meer sectoren dan enkel onderwijs en economie…

Ik kon mij vrijdagavond dan ook niet bedwingen om in mijn gezin mijn frustraties te uiten over het niet eens vermelden van de zorg- en welzijnssector. Een week ervoor werd nog een bezoekregeling aangekondigd, gevolgd door een zekere hetze en onbegrip, maar nu niets… Rien, niente of zoals Alberto Contador het zou zeggen “0,00000000000005”….

Schrik om dezelfde fout te maken, schrik voor de reacties of bewust genegeerd? Ik weet het niet.

Helaas voel ik me deze keer, en ik vermoed dat ik kan spreken voor heel wat andere diensten in de zorg- en welzijnssector (jeugdzorg, psychiatrische ondersteuning, pleegzorg,…), als medeverantwoordelijke voor onze voorziening genegeerd. Eerst onbegrepen, maar nu genegeerd….

Er wordt de voorbije weken aangegeven dat de medewerkers in de zorg de helden zijn van dit moment (en voor mij zijn het dan in eerste instantie de begeleiders die alle dagen 24/24 zorg dragen voor de cliënten), maar de helden vallen zo terug van de sokkel waar ze even op mochten staan.

Het zijn nochtans hectische weken geweest waarin iedere begeleider en ieder lid van het ondersteunend personeel zijn stinkende best heeft gedaan om hetzij op de werkvloer, hetzij in de cloud via beeldbellen, zich 100% te geven voor de cliënten, bewoners en doelgroepmedewerkers.

Al deze mensen en wijzelf wachten nu op een verder perspectief, want we hebben dit hard nodig. Gelukkig hadden we zelf al meteen aangegeven onze deuren te sluiten tot 3/05 (en niet tot 2 weken daarvoor), net om te vermijden dat er een extra ontgoocheling zou zijn. Als virologen ons nu aangeven om nog geen of slechts beperkt bezoek toe te laten, het zij zo. Daar kunnen we mee leven. Maar zeg ons iets, geef ons richting en een kader, want we verdienen die informatie.

Ondanks mijn initiële eerste emotionele reactie gisterenavond, blijf ik echter wel overtuigd van de goede intenties van de politici en de (adviserende) leden van de Veiligheidsraad. Laat ons nu samen vooral naar oplossingen zoeken, dat is iets waar wij in de welzijnssector al jaren het DNA voor hebben.  We weten dat we hiermee verder komen.

Het ga jullie goed!

 

Met vriendelijke groeten, Piet Loeckx

Directeur zorg